مهرگان

شاپور دوم، پادشاهي كه پيش از به دنيا آمدن شاه شد

 و عربان را به ريسمان كشيد

28 ديماه (هجدهم ژانويه سال 311 ميلادي) بحراني كه بر سر مسئله رياست كشور، در ايران پديد آمده بود و كار تصميمگيري هاي دولتي را مختل كرده بود رفع شد. در اين روز بزرگان ايران پس از چند جلسه مذاكره سرانجام تصميم گرفتند كه فرزند به دنيا نيامده شاه متوفا را به شاهي بر گزينند، زيرا كه يك موبد (روحاني زرتشتي) كه پزشكي هم مي دانست پس از مصاحبه با همسر شاه متوفا نظر داده بود كه به احتمال زياد، نوزاد، پسر خواهد بود.

 پس از اين تصميم که با حضور همسر شاه متوفا گرفته شد نايب السلطنه هم در همان جلسه تعيين گرديد. به اين ترتيب شاپور دوم (ذوالاكتاف) كه از هفده سالگي، خود زمام امور را به دست گرفت تنها پادشاهي است كه دوران سلطنت او بيش از طول عمرش به حساب آمده است.

 يکي از مسائل دوره «بحران ناشي از امروز و فردا کردن بزرگان بر سر تعيين شاه تازه» آهنگ مهاجرت يك قبيله عرب از صحرا به بحرين و تصرف آنجا از سوي اين عربان بود که لزوم تعيين هرچه زودتر رئيس كشور را ايجاب مي كرد.

    شاپور دوم كه از كودكي كينه عربان را به دل گرفته بود به سخترين وجهي آنان را سركوب كرد و به نوشته برخي از مورخان، با سوراخ كردن شانه هاي اسيران عرب، آنان را به ريسمان كشيد و عربان به همين لحاظ وي را ذوالاکتاف خوانده اند.

درود مهرگان بر روح شاپور كه اجازه نداد يك وجب از خاك ايران در دست بيگانه باشد

به همين مناسبت نظمي كه از دست نوشته هاي دوست ارجمند جناب آقاي امير ايراني مي باشد مي تواند اين برگ از تاريخ ايران باستان را بيارايد:

عرب را چه با شوكت پارسان                       عرب را چه با خاك ايرانمان

درود بر ایرانیان و ایران دوستان:

مطلبی که برای شما آماده کرده ام در مورد یکی بزرگان این مرز و بوم است که در زمان سلطه تازیان (اعراب) وحشی بر ایران یکی از هزاران مبارزی بود که برخاست، جنگید و در راه میهنش کشته شد.

این شخص یعقوب لیث می باشد که با وجود داشتن نام عربی (مثل خیلی از ما) با حضور فیزیکی و تهاجم فرهنگی اعراب بشدت مقابله کرد.

من او را از بزرگان تاریخ ایران زمین پس از تسلط اعراب می دانم و دلیل ارادتم به ایشان اینست که از نوادگان یعقوب لیث هستم. این افتخاریست که تا آخر عمر به آن رشک می برم:

روز بزرگي كه پارسي بارديگر زبان رسمي ايرانيان شد

 مورخان زبانشناسي به اين نتيجه رسيده اند كه يعقوب ليث صفاري قهرمان ملي همه ايرانيان و ايراني نژادها 28 دسامبر سال 875 ميلادي، پيش از آن كه به قصد راندن اعراب از هرات ، سيستان را ترك كند زبان پارسي را زبان رسمي همه ايرانيان اعلام داشت و تاكيد كرد كه منظور او همان لهجه اي است كه در دربار ساسانيان به آن تكلم مي شد و مكاتبات رسمي به آن صورت مي گرفت. از همان زمان اين پارسي را پارسي دري (پارسي دربار) خوانده اند. زبان مكاتبات و مذاكرات رسمي از سال 652 ميلادي عربي بود، زيرا اعراب حاكمان شهرها بودند و زبان ديگري نمي دانستند و به ايرانياني كه عربي نمي دانستند و سعي در ياد گرفتن آن نمي كردند «عجم به معناي گنگ» خطاب مي كردند كه هنوز هم اين اصطلاح از ميان نرفته است. يعقوب ليث در سال 868 پس از تصرف كرمان بود كه اخطار كرد اگركسي در قلمرو او جز به فارسي سخن بگويد و بنويسد شديدامجازات خواهد شد.

     يعقوب كه رهبري بزرگ و در تاريخ ايرانيان منحصر به فرد است پس از اعلام پارسي به عنوان زبان رسمي قلمرو خود ظرف دوسال هرات، بلخ، كابل و قندهار يعني همه افغا نستان امروز را كه در آن زمان ايران خاوري (آريانا ـ ملك كيان) خوانده مي شد از دست اعراب خارج ساخت و سا ل 868 ميلادي نيز كرمان و همه پارس را گرفت و به فتوحات خود ادامه داد. «محمد وصيف» پس از باز ستاني هرات توسط يعقوب از اعراب، در ستايش از او اشعاري سروده كه باقي مانده اند. فرق يعقوب با ساير ايرانيان استقلال طلب اين بوده است كه مطلقا حاضر به سازش و تماس با خليفه بغداد نبود و اورا بيگانه مي خواند، اما سايرين ــ جز مرداويز ــ اسما و ظاهرا خليفه بغداد را رد نمي كردند.

     پارسي تا دهها سال پس از يعقوب ليث عاري از واژه هاي عربي بود كه بعدا به تدريج، نويسندگان و شاعران از زبان عربي واژه عاريه كردند . فردوسي تلاش بسيار كرد كه اين واژه هاي خارجي را از پارسي بزدايد و تاحدي هم موفق شد. در ميان كشورهاي اسلامي اوليه، ايرانيان تنها ملتي هستند كه زبان خود را حفظ كرده اند.

    ايرانيان در قرون هشتم و نهم تلاش كردند تا خط كتابت را هم تغيير دهند كه به علت پيدايش خطاطان بزرگ و زيبا نويسي و ايجاد تغيير در شكل حروف عربي در فارسي نويسي، همين خط را حفظ كردند و حرفه مّشاقي به معناي آموزگار خوشنويسي به وجود آمد. طبق بعضي روايات، رضاشاه پهلوي به اقتباس از اتاترك در صدد تغيير خط كتابت ايران بود ولي از مخالفت روحانيون شيعه بيم داشت و اگر وقايع شهريور 1320 پيش آمد نكرده بود شايد به تدريج دست به اين كار هم مي زد.

سوالات کنکور دانشگاه آزاد!

            1-كدام مورد كوتاه‌تر است؟

            الف) مدت خوشحالي بعد از قبول‌شدن در دانشگاه

            ب) عمر پدر دانشجويان دانشگاه آزاد

            ج) مانتوي خواهران دانشجو

            د) پاي فارغ‌التحصيلان نسبت به دستشان

            2-در كدام نقطه هنوز واحدي از دانشگاه آزاد احداث نشده است؟

            الف) فلات تبت

            ب) كوههاي كليمانجارو

            ج) جزاير گالاپاگوس

            د) قطب جنوب و حومه

            3-در مورد غذاي سلف بين كدام دو مورد ارتباط بيشتري وجود دارد؟

            الف) تعداد قمري‌هاي دانشگاه و زرشك پلو با مرغ

            ب) ارتفاع چمن فضاي سبز دانشگاه و قورمه سبزي

            ج) تعداد گربه‌هاي دانشگاه و چلوگوشت

            د) به علت رعايت مسايل بهداشتي

      از نوشتن گزينه‌ي آخر معذوريم.

            4-علت سقوط هواپيماي كنگوايرلاينز چه بود؟

            الف) مطلع‌شدن خلبان از قبولي پسرش

 در دانشگاه آزاد چند لحظه قبل از  سقوط

           ب) اعلام خبر ورود دكتر جاسبي به كنگو در تلويزيون هواپيما

            ج)مسئول كنترل سوخت هواپيما فارغ‌التحصيل

 دانشگاه آزاد بوده است.

            د) تمام موارد فوق به نحوي در بروز اين

حادثه‌ي دلخراش موثر بوده است.

            5-داغ‌ترين خبر سال چه بود؟

            الف) انفجار شاتل كلمبيا

            ب) محاكمه‌ي صدام

            ج) انقراض نسل اورانگوتان‌ها‌ در برمه

            د) فارغ‌التحصيلي يك دانشجوي كارشناسي

 دانشگاه آزادی در هشت ترم

            6-كدام مورد در بين دانشجويان دانشگاه آزاد ديده نمي‌شود؟

            الف) حال و حوصله درس‌خواندن

            ب) جنبش نرم‌افزاري و توليد علم

            ج) عبرت از گذشتگان

            د) اميد به آينده

            7-طراح سوالات كدام مورد را شديداً تكذيب مي‌كند؟

            الف) نشر اكاذيب

            ب) خصومت با دانشگاه آزاد

            ج) همكاري با القاعده

            د) هيچكدام

باید بگم که اینجانب از فارغ التحصیلان دانشگاه آزاد می باشم و هدفم از ذکر مطالب بالا فقط یه لبخند بود!

هیچ کس نمی تونه منکر این بشه کسانی که از دانشگاه آزاد بیرون اومدن به این مملکت خدمت نکردن. به هر حال یه شوخی با هم دانشگاهیم بود . . .